Altijd al gezegd dat autojournalisten in de wandelgangen wel hun mond opentrekken, maar in hun media nooit. Zo zie je dat ze stuk voor stuk de elektrische auto’s omarmen en er lieve stukjes over schrijven. Wat een importeur de wereld instuurt, is tenslotte heilig. En dus is de nieuwe Smart Electric ook een prima auto. Is het dat ook? Voor wat mij betreft: ja hoor. Zo’n knullig ding hobbelt toch alleen een beetje in de stad rond, dus als iemand zoiets wil kopen, moet dat kunnen. Of de investering er uiteindelijk uit zal komen moeten we natuurlijk afwachten.

Kritische noten lees ik alleen op websites en in media die geen banden hebben met de autobranche. Daar lees ik wel de grote vraagtekens die elektrische auto’s met zich meebrengen. Daar lees ik wel dat de investeringen enorm zijn, terwijl het rendement vooralsnog ver te zoeken is. Geen journalist vraagt zich af waar overheid en industrie mee bezig is, ze slikken alles voor zoete koek. Vooral als een nieuw elektrisch voertuig ergens in een warm land wordt gepresenteerd.

Waar blijft trouwens de journalist die zegt dat al dat gepraat over het milieu simpelweg dom geleuter is? Zet de tijdlijn van het bestaan van de aarde op papier en kijk wat er allemaal is gebeurd met en op de aarde. Van al die miljarden jaren maken wij nu een piepklein fragmentje mee. En de overheid is werkelijk zo idioot dat ze denken dat ze de opwarming van de aarde kunnen regelen? Dat ze de nukken van de aarde en het heelal kunnen redigeren? Wordt er eindelijk iemand wakker die het goed vindt dat we gewoon genieten van de technieken die we hebben? Het zou onze keuze zijn, maar we staan politieke mafketels toe om allerhande bespottelijke wetgeving in het leven te roepen.

Wilt u een elektrische auto? Ik niet. Herinnert u zich de klank van een heerlijke achtcilinder? Als er ook maar één politicus zou zijn die iets met de bevolking op had, waren ze nog gewoon te koop. Voor een aangename prijs en zonder abjecte BPM-toeslagen. Wanneer is de democratie zo ver dat de bevolking krijgt wat hij kiest? Kunnen we het daar eens over hebben? Dan komt ook die achtcilinder er wel. Nou ja, zes cilinders mag ook.

Je wéét dat het niet klopt. Artikelen over Alfa Romeo schrijf je toch een tikkeltje anders. Als de dealer een show heeft, krijgt het artikel nèt wat meer aandacht en een grotere foto. Autojournalistiek kent die verleidingen en iedereen geeft er minstens een beetje aan toe. Enig idee hoe jij met die verleidingen om zou springen? Laat het mij weten.

Op de foto zanger George Baker (nog altijd actief…) met mijn gitaar en de auto van…

Journalistiek, een eerzame beroep. Een bijzonder beroep. Je kwam op plekken waar een ander geen toegang had. Je sprak bekende mensen. Je vertelde in je medium de feiten, de waarheid. Je was iemand. Inderdaad werd ooit het beroep van journalist gerespecteerd, vooral als je als journalist doordrong tot in het hart van vijandelijke troepen. Zoals CNN-verslaggever Peter Arnett destijds in 1991 tijdens de Golf-oorlog, ook al is zijn rol in veel opzichten dubieus te noemen (Anton Karskens in ‘Berichten van het front’ -Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam 1995). Maar nu is er internet en is iedereen journalist. Dat moet onlogisch zijn. Of toch niet?

Burgerjournalistiekverslaggeving

Roep het woord burgerjournalistiek en de rechtgeaarde journalist gaat steigeren. Hij duldt geen concurrentie van mensen die zijn broodwinning in gevaar brengen. Wèg is de absolute objectiviteit die hij in zijn vak pretendeert te hebben. Burgerjournalistiek is onkundig gebrabbel, gezwets of – in het gunstigste geval – een amateuristisch afstreksel van een professioneel bericht. Burgerjournalistiek is eigenlijk niets in de ogen van een journalist. Burgerjournalisten zijn ratten, dieven, ondermaats en en betrouwbaar gespuis. Roept dat niet een beetje de vraag op wat journalisten dan wel zijn?

Wie een verslag schrijft van een gebeurtenis is, hoe je het wendt of keert, een verslaggever. Bij radio en televisie worden journalisten regelmatig aangeduid als verslaggever. Maar toen ik laatst in een gesprek het woord burgerverslaggeving gebruikte, werd daar nauwelijks op gelet. Zou ik het woord burgerjournalistiek hebben gebruikt, dan brandde het lontje waarschijnlijk direct. Verslaggeving ligt dus minder gevoelig dan journalistiek. Er is wèl een opleiding journalistiek, geen opleiding verslaggeving.

Autojournalist vs autoverslaggever

Het woord autojournalist is ingeburgerd. Het wordt gezien als een vak, in elk geval als een onderdeel van de reguliere journalistiek. Mijn visie dat het niet echt een vak is, blijft zo. Autojournalisten doen verslag, een autoverslaggever doet dat ook. Nu zou je kunnen stellen dat het verschil zit in de genoten opleiding. Dat kan, maar is niet per sé noodzakelijk. Er lopen heel wat autojournalisten rond die geen enkele journalistieke opleiding hebben. Die lopen wel heel fanatiek hun wereldje te verdedigen tegen alles en iedereen die aan dat vermeende vak probeert te ruiken.

Er is geen gerichte opleiding tot autojournalist. De workshop Autojournalistiek geeft inzicht in de wereld die autojournalistiek heet en biedt iedereen die een artikel, een verslag, wil maken over een ontwikkeling in de autowereld, dat te leren en daadwerkelijk te doen. En noem zo iemand dan maar een autoverslaggever. Het blijft spijkers op laag water zoeken. Autojournalist vind ik ook prima, ook al plaats ik die mensen soms in een bepaald daglicht. Als je er langer over doorzaagt, kun je je afvragen of Willem IJsbrandtsz. Bontekoe schipper was of scheepsjournalist. Hij schreef tenslotte een scheepsjournaal, een verslag van…

De website heb ik nog niet klaar, het contactformulier half en het inschrijfformulier duurt ook niet lang meer. Al een paar keer kwam de vraag langs wat de workshop AutoJournalistiek kost. Vandaag weer. Dus als ik het nu vertel, weet je het. De prijs voor de workshop is 235 euro. Je zult er vroeg je bed voor uit moeten komen en je bent laat thuis. Tenzij je dicht bij mij in de buurt woont

Het programma is inmiddels ook weer wat bijgeschaafd en dat zal nog wel een paar keer gebeuren. Ik wijk graag af van uitgesleten paden. Improviseren levert in het leven altijd de leukste dingen op. Journalistiek improviseren trouwens ook en dat ga je tijdens de workshop uitgebreid ervaren. To be continued.

De papieren automagazines en autokranten voorspel ik toch een naderend einde. Het kan nog even duren, maar de bossen zullen weer groeien als al die overbodige bladen gaan verdwijnen. Boeken met fictie blijven bestaan, maar waarom in vredesnaam achterhaalde, starre en milieu-onvriendelijke zaken in stand houden als je ze eenvoudig kunt schrappen? Een website is vele malen interessanter, handiger, uiteraard actueler en veelzijdiger. Enfin, mijn standpunt hoef ik niet te bewijzen. Het gekrioel van de uitgevers in de steeds leger wordende geldpot van de adverteerders zegt genoeg. In de workshop kom ik er natuurlijk op terug, maar nu roept de website om meer content!!

De eerste Nederlandse Auto CD

In oktober 1994 kwam de eerste Auto CD in Nederland op de markt. Dat was een hele bevalling in die tijd, want een  CD-Rom maken was op dat moment heel wat ingewikkelder dan nu. Ondanks het feit dat deze CD nu onvoorstelbaar simpel is en volstrekt achterhaald, ben ik hartstikke trots op dat ding. Ik was de eerste autojournalist die zelfstandig zo’n ding op de markt zette en je kunt maar één keer de eerste zijn.

Ik had ook werkelijk geen idee hoeveel ik er moest laten maken. Hoe groot was mijn kopersgroep? In die tijd had nog lang niet iedereen een computer, laat staan een schuifla voor een CD-schijfje. Ik weet nog dat ik na de release bij importeurs kwam waarvan de PR-manager er helemaal niets mee kon. Geen CD-Rom en als iemand er al eentje had, mocht alleen de afdeling automatisering het schijfje installeren. De tijden zijn veranderd.

Ik mijn autojournalistieke carrière ben ik met heel wat dingen gekomen die nieuw waren of in elk geval nooit eerder werden vertoond. Dat is natuurlijk een kwestie van inventief zijn, iets durven en niet bang te zijn om plat op je bek te gaan. Ik was afhankelijk van mijn krantenlezers, de kopers van mijn boeken en adverteerders. Dat was helemaal het geval bij die eerste CD-Rom. Gelukkig sponsorde Louwman & Parqui de cover en ook al draaide ik uiteindelijk slechts quitte, het fiere gevoel de eerste Auto CD gemaakt te hebben, neemt niemand je ooit af.

Wie mij kent weet dat ik zelf langdurig in de autojournalistieke business heb gezeten. Met pieken en dalen, maar altijd op mijn eigen wijze. Ik heb geweldige hoogtepunten gekend en heb briljante blunders gemaakt. Mijn lange carrière in de autowereld maakt je natuurlijk wel tot een ervaringsdeskundige. Wat ik allemaal heb uitgevreten, is deels gepubliceerd in mijn boekje over de autojournalistiek. Ook daarin staan dingen die ik achteraf beter niet of anders had kunnen formuleren. Ik ben nèt een mens.

Voor mensen die ook een carrière ambiëren in de autojournalistiek ga ik workshops geven. Die duren één dag en vinden plaats in mijn werkruimte. Die workshops zijn ook voor mensen die autojournalistiek als hobby of bijverdienste willen beoefenen. Noem die hobby of dat beroep gewoon autoverslaggever, want dat doe je dan. Tijdens de workshop raak je thuis in de autojournalistieke wereld, vertel ik allerhande kneepjes van het vak, de dingen die je wèl en niet moet doen (waar ik blunderde en jij dat kunt voorkomen…) en nog veel meer.

Volg deze blog. Daar vind je vanaf volgende week alle info, wetenswaardigheden, alles over de workshop (Voor 5-8 mensen maximaal. Niet vanwege de ruimte, want ik kan meer dan honderd mensen in mijn werkruimte stallen. Gewoon omdat je er dan ècht iets aan hebt. Kortom: keep coming here!!

Ted Sluymer